Interstellar, Christopher Nolan’ın sadece uzayı ve kara delikleri değil, insan kalbinin derinliklerini de keşfettiği bir yolculuktur. Dünya’nın yaşanılamaz hale geldiği yakın bir gelecekte, bir grup astronotun insanlık için yeni bir yuva aramak üzere bir solucan deliğinden geçmesini anlatır. Ancak filmin asıl motoru, eski bir pilot olan Cooper’ın kızı Murph’e duyduğu sevgi ve ona geri döneceğine dair verdiği sözdür. Bilimsel doğruluk (astrofizikçi Kip Thorne’un danışmanlığıyla) ile saf dramın bu denli uyumlu olduğu çok az yapım vardır.
Görsel olarak film bir mucizedir. Gargantua adındaki kara deliğin tasviri, vizyona girdiği dönemde bilim dünyasında bile heyecan yaratmıştır. Ancak Interstellar’ı "soğuk" bir bilim kurgu olmaktan kurtaran şey, zamanın bir düşman olarak kullanılmasıdır. Cooper’ın "Miller’ın Gezegeni"nde geçirdiği birkaç saatin Dünya’da onlarca yıla tekabül etmesi ve döndüğünde çocuklarının büyümesini videolardan izlemesi, sinema tarihinin en çok ağlatan sahnelerinden biridir. Zaman, geri alınamaz bir kayıp olarak hikayenin ana gerilim unsurudur.
Felsefi düzlemde film, insanlığın hayatta kalma içgüdüsünü ve fedakarlığı sorgular. Dr. Mann karakteri üzerinden "korkaklığın" portresi çizilirken, Cooper üzerinden "umudun" ve "bağlılığın" resmi yapılır. Hans Zimmer’ın kilise orgu kullanarak bestelediği müzikler, uzayın sonsuzluğunu ve insanoğlunun bu sonsuzluk karşısındaki küçüklüğünü ama azmini ilahi bir tınıyla anlatır. "Sevgi, boyutsal olarak algılayamadığımız ama varlığını bildiğimiz bir güçtür" tezi, filmin belki de en tartışmalı ama en insancıl mesajıdır.
Eğer hem bilimsel teorilerle zihninizi açmak hem de bir baba-kız hikayesiyle gözyaşı dökmek istiyorsanız Interstellar bir zorunluluktur. Dev ekranda ve iyi bir ses sistemiyle izlendiğinde, sadece bir film izlemiş değil, bir deneyim yaşamış olursunuz.